Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Nosferatu

Το Nosferatu, του F. W. Murnau, το αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, έντυσε αυτοσχεδιαστικά σε μια ζωντανή παράσταση, την παραμονή των Φώτων,  στον κινηματογράφο  Τριανόν, το συγκρότημα  Silent Move

  • Γιάννης Παξεβάνηςκιθάρες, tapes, loops
  • Βασίλης Τζαβάραςπιάνο, κιθάρα, tapes, loops
  • Ορέστης Ζαφειρόπουλος – τσέλο, φλογέρα μπάσο
  • Γιώργος Κατσάνος – analog synth, loops, vibradoneon, πιάνο, mellotron


Οι μουσικοί, πάνω στην σκηνή, ακριβώς μπροστά από την οθόνη, ακολούθησαν με πειθαρχία ολόκληρη την- κατά προσέγγιση 90λεπτη προβολή- αποδίδοντας με ένα ξεχωριστό τρόπο την πλοκή και τους βωβούς διαλόγους , ζωντανεύοντας το κλίμα τρόμου, που για τα μάτια του σημερινού θεατή, διαφορετικά, θα περνούσε απαρατήρητο.


Από την εξαιρετική αυτή παράσταση-συναυλία, ακούμε ένα μικρό απόσπασμα, από το φινάλε, με την ελπίδα κάπου, κάποτε, να έχουμε την τύχη να την παρακολουθήσουμε ξανά.


Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί-Only lovers left alive

Γιατί τα βαμπίρ απεχθάνονται το φως της ημέρας, ο Jim Jarmusch κινηματογραφεί μονάχα σε εσωτερικούς χώρους  ή στήνει νυχτερινά εξωτερικά πλάνα με χλωμά φανάρια, θαμπά από την υγρασία, στις ερημωμένες φάμπρικες του Ντιτρόιτ  και στα σεληνόφωτα στενοσόκακα στην ειδυλλιακή Ταγγέρη.
Οι δυο πρωτόπλαστοι, ο Αδάμ και η Εύα, εξορισμένοι από τον παράδεισο, κατοικούν στην γη του 21ου αιώνα.  Δυο ζόμπι, που αναζητούν απεγνωσμένα το καθαρό αίμα που χρειάζονται για να συνεχίσουν να υπάρχουν σαν τέτοια. Σε ένα κόσμο αδιάφορο και αδρανή,  παραιτημένα άρρωστο και μολυσμένο, το στοιχείο της ζωής, αυτό που εμπεριέχει την δύναμή της, αποκτά χαρακτηριστικά απαγορευμένης ουσίας. Δυο φιγούρες junkies, φορτωμένες με γνώσεις ξεχωριστές πάνω στην μουσική και στα μουσικά όργανα και πάνω στην λογοτεχνία με μια …εξειδίκευση στα έργα που αναδύουν την αίσθηση του θανάτου, επικοινωνούν μεταξύ τους με κινητά τηλέφωνα και skype και κλείνουν αεροπορικά εισιτήρια on line. Σώματα μεγάλα, δεμένα, όμορφα με βάδισμα βαρύ σαν καλπασμό αλόγου, μια επιθετικότητα ρετουσαρισμένη, εκλεπτυσμένη σαν να πρόκειται για υπολανθάνοντα σνομπισμό.
Ο Jarmusch φτιάχνει ένα βαμπιρικό σύμπαν με τους δικούς του κώδικες. Τα στοιχεία του τρόμου παρωδούνται, αλλά όχι σε βαθμό καρικατούρας. Συνεχείς αναφορές σε ιστορικά γεγονότα και αμφισβητούμενες παραδοχές, όπως για παράδειγμα η αληθινή πατρότητα των έργων του Shakespeare. Φορτωμένα κάδρα με πλήθος αντικειμένων, ανάμεσα στα οποία οι ηθοποιοί κινούνται, σαν να στροβιλίζονται, με απίστευτη ακρίβεια και άνεση.

Όπως σε όλες τις ταινίες του μέχρι τώρα, η μουσική δεν αποτελεί μια παράμετρο από τις πολλές που συνθέτουν το έργο. Μουσική και εικόνα συμμετέχουν ακριβώς στον ίδιο βαθμό, συμπληρώνοντας η μια την άλλη. Από το αμερικάνικο μπλουζ, στην μπολιασμένη με ροκ, έθνικ μουσική του αραβικού κόσμου έχουμε ένα soundtrack που … στάζει αίμα.