Ένα πιστόλι σε κάθε χέρι-Una pistola en cada mano

Από τις προβολές της Κινηματογραφικής Λέσχης Πεύκης για την σεζόν 2016-2017
Πέντε αυτοτελή, συνοπτικά σκετσάκια διαλόγου, που χωρίζονται με ενδιαφέροντα μουσικά περάσματα και συννεφιασμένα, βροχερά ή νυχτερινά  βαρκελωνέζικα πλάνα και που συγκλίνουν στην τελική σκηνή. Οκτώ σύγχρονοι ανδρικοί χαρακτήρες συνομιλούν, εξομολογούνται, βουρκώνουν μπροστά στην κάμερα, αυτοαναλύονται, εκθέτουν το φύλο τους και προχωρούν.

Έξυπνο σενάριο, με λεπτό χιούμορ καταφέρνει να μεταφέρει με ελάχιστες λέξεις- σχεδόν με νύξεις- ιστορίες από το παρελθόν των ηρώων και να τις συνδέσει με το παρόν. Στατική κινηματογραφική αφήγηση με τον φακό να επικεντρώνεται επάνω στους πρωταγωνιστές, να τους περιβάλλει, σαν να τους αγκαλιάζει, να επιμένει στις χωρίς εκρήξεις αντιδράσεις τους.

Ο αποτυχημένος επαγγελματικά, ο καταθλιπτικός με ψυχαναγκασμούς, ο πατέρας που ξενοπήδηξε και θέλει να επιστρέψει στην οικογενειακή εστία,  ο απατημένος σύζυγος με αυτόν που απατά, ο μπερμπάντης, αυτός που βρίσκεται στην κρίσιμη ηλικία της … πρώτης αφλογιστίας και εκείνος που σύμφωνα με την γυναίκα του δεν έχει ακόμη ξεπεράσει το οιδιπόδειο, εμφανίζονται στην οθόνη και καθρεφτίζουν τις μοντέρνες πτυχές της αντρικής ψυχοσύνθεσης στις δυτικές κοινωνίες.

Σε αυτήν την ταινία του Cesc Gay “Una pistola en cada mano” (Ένα πιστόλι σε κάθε χέρι) το όχι και τόσο πολύπλοκο από πλευράς δεύτερων σκέψεων και δευτερογενών συμπεριφορών αντρικό μυαλό… παίρνει την ρεβάνς συνεπικουρούμενο από τις απολαυστικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών και ιδιαίτερα των Ricardo Darín, Javier Cámara και Luis Tosar.

Σαφώς και δεν πρόκειται για ένα ταξίδι σε αχαρτογράφητα νερά, άλλωστε, οι άντρες έχουν τον δικό τους τρόπο όταν … φτάνουν στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης, για να θυμηθούμε και τον άλλο Ισπανό, που δυστυχώς «κάνει κοιλιά»,  όμως η στιβαρή σκηνοθετική μπαγκέτα του Cesc Gay, είτε πρόκειται για εξωτερικά, είτε  για εσωτερικά πλάνα, είτε για λήψεις στην καμπίνα του αυτοκινήτου, κάνουν την ταινία ενδιαφέρουσα και αξιοπρόσεκτη.

Truman

Όταν ο θάνατος κτυπάει την πόρτα, ο άνθρωπος νιώθει να πολλαπλασιάζονται οι επιλογές του, βλέπει το υπόλοιπο της ζωής με τα μάτια αυτού που ήδη έχει φύγει, δεν τον αγγίζουν οι κοινωνικές συμβάσεις, γίνεται ειλικρινής με τον εαυτό του και με τους άλλους… και γι’ αυτό είναι απρόβλεπτος.

Ένα κομψοτέχνημα σεναριακής δομής και σκηνοθεσίας από τον Cesc Gay και δυο μεστές, κατασταλαγμένες και αφοπλιστικές ερμηνείες από τον Ricardo Darín και τον Javier Cámara, σε αυτήν την γλυκόπικρη ταινία που φέρει το όνομα του  “Truman”, ενός ατσούμπαλου συμπαθητικού σκύλου.

Όταν ο Julián, εν ενεργεία ηθοποιός θεάτρου, αποφασίζει να διακόψει τις χημειοθεραπείες, δέχεται την επίσκεψη του παλιού του φίλου  Tomás. Το τετραήμερο που θα περάσουν μαζί, αποδεικνύεται καταλυτικό και λυτρωτικό και για τους δυο. Σε μια προσπάθεια συμβιβασμού με το μοιραίο, ο Julián, με την συνοδεία του Tomás προσπαθεί να τελειώσει με τις «εκκρεμότητες», να απωθήσει τον οίκτο που προκαλεί στους άλλους η κατάσταση του, να κλείσει το ζήτημα των αποχαιρετισμών, να αγοράσει την τεφροδόχο του και το σπουδαιότερο, να βρει ανάδοχη οικογένεια για το σκυλί του.

Από τα χιονισμένα τοπία του Καναδά, τις καμπίνες των αεροπλάνων, τους γραφικούς πεζόδρομους και την μικρή συνοικιακή πλατεία της Μαδρίτης, τις καφετέριες και τα μπαρ, το θεατρικό σανίδι και τα καμαρίνια, μέχρι το κανάλι και το πανεπιστήμιο στο Άμστερνταμ, η κάμερα εστιάζει επάνω στα πρόσωπα, στις εκφράσεις, σε αυτά που λένε και πιο πολύ σε αυτά που σκέφτονται και αισθάνονται. Σε καμιά περίπτωση δεν προσπαθεί να κλέψει τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τους ήρωες της. Η αντρική φιλία που δεν έχει ανάγκη από  την «καύσιμη ύλη» της καθημερινότητας και τα μεγάλα λόγια για να συντηρηθεί. Και γύρω τους άνθρωποι κοντινοί, λιγότερο κοντινοί, φίλοι και γνωστοί, σε ένα παιχνίδι αντοχής για γερά νεύρα, όπου οι συμπεριφορές μετράνε.

Δεν είναι ότι η ταινία αυτή δεν ποντάρει καθόλου στον μελοδραματισμό, που εύκολα θα έβγαζε αυτό το θέμα. Είναι ότι η οπτική της απέχει μίλια από αυτήν την γωνία θέασης. Ακόμα και ο φόβος του θανάτου, τα βουρκωμένα μάτια, το σφίξιμο του χεριού του φίλου, έχουν μια νότα αισιοδοξίας. Ακόμα και αυτό το… είδος αποχαιρετισμού, αυτό το αισθησιακά γυρισμένο,  πώς να το πούμε αλλιώς, αυτό το  είδος προ-μνημόσυνου, που κάνουν ο Tomás και η Paula (Dolores Fonzi)- η ξαδέρφη και κοντινότερο πρόσωπο στην ζωή του Julián- εμπεριέχει την νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο.